De honden waren zeer, maar dan ook zeer blij verrast met de 4 cm sneeuw wat er opeens weer lag vanmorgen. Oh oh.. Billie was als eerste in de tuin, hij sjeesde de hele tuin rond, gleed over zijn buik door het gras, en was echt zo gek als een deur. Donny kwam voorzichtig kijken, dacht bij zichzelf, ik zal de sneeuw even inwijden. Hij tilde pardoes zijn poot omhoog en ging doodleuk tegen een struikje aan plassen, iets wat hij normaal niet mag doen. haha..

Eenmaal buiten op straat, speelden en renden ze er op los. We liepen vandaag met zijn 2en buiten, dus voor de honden was dat extra leuk, want dan kunnen ze aan de lange lijn.
Ze liggen nu voor pampus, doodmoe van het spelen en het rennen.

Donny zijn vacht is nu het langst van al de tijd dat wij hem hebben. Prachtig om te zien voor mij, alleen de kwelling voor Donny wordt elke dag groter om zijn vacht te mogen borstelen en kammen. Hij heeft pijn, en doet verwoedde pogingen om los te komen, zijn poten zijn werkelijk een drama om te mogen borstelen en kammen. Hij bijt nu in de borstel, en gromt dan flink. Ik zie dat hij heeft pijn.

Dus ik heb moeten besluiten, dat een volle vacht niet bij Donny kan, hoe graag ik het ook zou willen. Maar het gaat er niet om wat ik graag wil, ik moet aan Donny zijn welzijn denken. Hij heeft elke dag grote stress als hij op tafel moet. Ik heb er een jaar over moeten doen om zijn vertrouwen te winnen met de vachtverzorging, en nu ben ik het stukje voor stukje aan het afbreken, omdat het hem zeer doet. En dat is het laatste wat ik wil.

Hij gaat volgende week zaterdag naar de trimsalon en wordt geknipt.

Ik heb er nu al de zenuwen over, want immers ik heb hem eerder zelf steeds geknipt en dan maar een klein stukje. Helaas was het de vorige keer niet echt naar mijn zin gegaan, en daarom moet ik het nu uit handen geven. Ik heb een heel gesprek met haar gehad over zijn verleden, en hoe hij nu reageert. We hebben besloten, dat ik erbij zal zijn, en zodra we merken dat het Donny geen goed doet, stoppen we direct met knippen, en zal ik het voortaan zelf moeten gaan doen.
Ik hoop dat de week snel voorbij zal gaan, zodat Donny geen pijn meer heeft. En ik hoop nog meer dat het gaat lukken bij de trimster, en dat het niet te kort gaat worden, want dat zou ik echt heel erg vinden.

Vanmorgen was ik eindelijk weer een keer verlost van de winter huisarrest, dus ik dacht, kom ik rij even langs mijn moeder. Ze woont in een seniorenflat, en ik belde aan, ik zag dat in de hal naast de deur een vrouwtje op het bankje zat te wachten, waarschijnlijk op het busje, dat haar ergens naar toe zou brengen.
Toen de deur openging, dat is zo’n grote schuifdeur, lag er opeens een gevallen vrouw op de mat voor mijn voeten.
Het was het oude vrouwtje wat ik eerder op het bankje zag zitten.
Ze wilde de deur voor me open doen, en trok haar aan haar rollator op, maar die stond niet op slot, dus viel ze.

Ze ging zitten maar kon niet opstaan, dus ik hielp haar opstaan, dit was een makkie dacht ik, immers ik had jarenlang in de verpleging gewerkt, en genoeg oudere en jongere mensen van de grond geholpen.
Ik merkte tijdens het omhoog helpen dat ze voor geen stuiver mee hielp, ze hield haar benen niet gebogen maar kaarsrecht naar voren, en hield zich enorm zwaar.

Ik voelde dat het niet lekker ging met mijn eigen rug, maar kon haar moeilijk weer laten vallen. En net op het zwaarste punt van omhoog hijsen, ging ik door mijn rug, laag in mijn rug, ter hoogte van mijn stuitje.
Afijn, ik zette haar op het bankje, en volgens haar had ze haar heup gebroken door de val. Dus de ambulance kwam en ze werd meegenomen op de brancard.

Ik vertelde het hele verhaal aan mijn moeder, en ondertussen wist ik zelf niet meer hoe ik moest zitten van de pijn. Ik hoorde van mijn moeder dat het vrouwtje in de 90 is, oeps… das wel stokoud.
Of ze daadwerkelijk een gebroken heup aan de val heeft overgehouden is me nog niet bekend.
Maar door de geboden hulp ben ik zelf geblesseerd geraakt.

Er is nog meer veranderd de afgelopen weken. haha
De honden begroetten mijn partner altijd zeer uitbundig bij thuiskomst. Nu komen Billie en Donny blij aanrennen, maar inplaats van mijn partner te begroeten, gaan ze met elkaar spelen,

ze vergeten de begroeting en ze spelen met elkaar tot ze doodmoe zijn en voldaan gaan liggen. Het spel duurt nu bijna een half uur.

Het is een heel lief spel, en om beurten gooien ze zich hierbij op hun rug. Dus ze zijn tijdens het spel gelijk in rang.

Donny heeft van de week voor het eerst op Billie willen rijden, Billie ving dit zeer goed op, en wrong zich in allerlei bochten om onder Donny uit te komen. Heel even leek het wel of we Quincy en Billie met elkaar bezig zagen.

Sinds dat Donny bij ons is, nu bijna 3 jaar, wil hij elke ochtend na de wandeling en het eten, met me spelen, nou ja met mij, ik mag aan zijn knuffel trekken,
en dat is het zo’n beetje, maar hij zit er dagelijks echt op te wachten, en als ik niet snel genoeg ben naar zijn zin, begint hij zachtjes te piepen.

Maar nu sinds een week ofzo, is er wat anders gaande. Hij wilt spelen, dus ik ga op de grond, en pak zijn knuffel. Maar dat wilt hij niet, hij gaat dan recht tegen me op staan, met zijn pootjes over mijn schouders, heftig met zijn staart kwispelend, en begint mijn gezicht te likken iets wat Donny eigenlijk niet vaak deed. Hij is dan heel blij, en hapt heel zachtjes naar mijn gezicht. Nu hoor ik je denken: Oh, jee happen??? Nee, Ik bedoel niet lelijk happen, maar heel zachtjes alleen met zijn bekje open, net of hij met Billie speelt. Hij maakt dan zachte geluidjes, en weet van gekkigheid niet hoe hij zijn genegenheid moet tonen. Dan loopt hij opeens weg, en gaat op de bank liggen.
De ene keer doet Billie mee, en dan heb ik 2 honden in mijn gezicht hangen die me aflebberen, en willen spelen. De andere keer gaat Billie op een kleine afstand zitten kijken.

Ik vind dit gedrag heel erg lief, want je ziet dat er totaal geen kwaad bij zit. Maar ik snap niet wat de bedoeling is. Wilt Donny Billie duidelijk maken dat ik van hem ben? Ik weet het niet.
Donny heeft dit in het begin ook gedaan, en toen was het opeens afgelopen.
Maar het rare vind ik, dat als hij me afgelebberd heeft, dat hij op de bank springt, en ik voor Jan met zijn korte achternaam op de grond zit te wachten tot hij wilt spelen.

Donny is nooit een zoenerige hond geweest, maar nu lebbert hij regelmatig onze gezichten helemaal af, en moet je echt zeggen dat het genoeg is geweest.

Ze blijven je telkens verbazen, die honden.

We hebben een ouderwetse winter! Daar hebben we toch met zijn allen best veel herinneringen aan.
Tenminste als je ongeveer mijn leeftijd hebt of ouder bent.

Er waren veel dingen naar de achtergrond geschoven over de winters van mijn jeugd, maar met deze aanhoudende sneeuw komen er veel dingen weer naar boven.
Ik weet nog dat toen ik als kind genoot van de sneeuw(ja welk kind niet). Er lagen vaak dikke pakken sneeuw die weken bleven liggen. We mochten als het begon te sneeuwen altijd zonder jas naar buiten, we kregen dan een extra dikke coltrui aan, een sjaal om en wanten aan. Ik denk omdat dit was omdat je het als kind zijnde snel warm krijgt als je speelt in de sneeuw. Een andere reden zou ik zo gauw niet weten eigenlijk. Als de sneeuw ’s avonds inviel mochten we bij hoge uitzondering in het donker naar buiten, om te genieten van de sneeuw.

We waren met 6 kinderen thuis, en we hadden 3 sleeën. Ik weet nog dat we 1 slee van ijzer hadden, en we vochten elk om de houten slee omdat die ijzeren te zwaar was. Wat wij vroeger deden, dat zie je nu niet meer. zoals glijbanen maken.
Er waren veel kinderen en iedereen speelden met elkaar, zo maakten we een super gladde glijbaan van de sneeuw.
1 kind gleed over een stuk sneeuw, het volgende kind er gelijk achter aan, en zo ging het door. Al snel kreeg je een super gladde ondergrond, en de glijbaan werd steeds langer, omdat het ene kind verder gleed dan het andere kind. Je kwam aanrennen en roetssss je gleed over de gemaakte glijbaan heen. Staand wel te verstaan dan he? Soms maakte je een flinke smakkerd, maar je stond stoer weer op en lachtte erom.
Niemand in de straat haalde het in hun hoofd om onze glijbanen weg te halen, hoe glad ze ook voor volwassenen waren. Dat realiseer ik me nu pas. Wij maken nu allemaal zo snel mogelijk de stoepen schoon, omdat je bang bent om te vallen. Vroeger alleen het pad tot het hekje zeg maar.

Ook maakten we als er veel sneeuw lag, kleine iglo’s. Daar speelde je dan weer in. De sneeuwpoppen werden mooi aangekleed, en niemand haalde het in zijn hoofd om dingen van de sneeuwmannen af te halen.
Ze stonden zo weken op straat. Leuk hoor.

We hadden nog een kolenkachel thuis, en ik weet nog hoe we de kolen met de slee gingen halen. Wat een nostalgie zijn deze herinneringen toch.
We hielden met alle kinderen uit de buurt sneeuwbal gevechten, we splitsten ons in 2 groepen die het tegen elkaar opnamen. We maakten een voorraad sneeuwballen die legden we op de grond, en als je er genoeg had, begon het gevecht.
Er was geen sprake van ijsballen maken, we hielden het netjes, gewoon een sneeuwbal niets meer en niets minder. Het ging om de fun, en niet om elkaar pijn te doen, met keiharde ijsballen te maken. Tegenwoordig maakt de jeugd keiharde ijsballen, en ze vinden het dan vreemd als mensen boos worden als je hen raakt, omdat het dan zeer doet.

Toen ik wat ouder was kreeg ik friese doorlopers, van die houten schaatsen, je kent ze vast nog wel. Zo heb ik leren schaatsen.
Later kreeg ik noren, ik kon goed schaatsen.
Mijn vader had kunstschaatsen en die kon heel goed ouderwets zwieren op het ijs. Hij heeft het me toen geleerd, en ik weet nog heel goed, hoe ik samen met mijn vader oud hollands schaatste en het heerlijk vond om met hem te zwieren over het ijs. we hadden toen veel bekijks, want dit was toen niet meer gebruikelijk dat er zo geschaatst werd.

Wat een leuke herinneringen zijn dit zeg. En deze komen allemaal naar boven dankzij deze winter, die we al zolang niet meer hebben gehad.

Tot 2x aan toe zat mijn hart in mijn keel vandaag tijdens het honden uitlaten.
Het begon vanmorgen met de eerste wandeling.
Ik stond te praten met een vrouwtje die ook haar hondje uitliet. We stonden op een rustige weg te praten, naast de weg ligt een strook gras en daarna een brede sloot. Aan de overkant van de sloot precies hetzelfde, gras en een weg.
De vrouw zag aan de overkant haar buurhondje lopen, en het hondje zag haar ook. Hij reageerde op haar stem,en wilde naar haar toe.
Het hondje liep los, en het baasje liep een stuk voor hem uit.

De vrouw en ik vervolgde ons gesprek en letten niet meer op het loslopende buurhondje.
Plots keek ik richting sloot, en ik zag op het flinterdunne ijs het hondje staan.
Ik riep dus zeer geschrokken: “Hij staat op het ijs”!!!!
Het hondje wilde naar de vrouw toe, en koos de kortste weg, en liep doodleuk over dat dunne ijs. We riepen het hondje naar ons toe. Hij luisterde gelukkig en kon op de kant klimmen.

Het gewicht van het hondje was zijn redding geweest, ik denk dat hij misschien 5 of 6 kg woog. Een paar meter verderop zag ik gewoon eenden zwemmen, en ik wist van de dag ervoor, dat het ijs heel erg dun was dat kon je zien. Het had ook niet of nauwelijks gevroren die nacht, dus ohhhhh je moet er niet aan denken dat hij er doorheen was gezakt en wij niets hadden kunnen doen.
De eigenaar was inmiddels bij ons gearriveerd, en hij was ook erg geschrokken.

Later op de dag ging ik weer de honden uitlaten. Op een gegeven moment zie ik in de verte een Argentijnse dog los op de stoep staan, de eigenaar stond bij zijn auto samen met de anwb, hij had blijkbaar autopech.
Hij had geen oog voor de hond. Ik weet dat mijn honden erg kunnen blaffen tegen anderen honden, en zeker tegen een vreemde hond. Ik kende de hond niet.
Ik deed nog een paar passen en begon erg te twijfelen of ik wel door moest lopen, of me omdraaien om de route terug te lopen.
Terwijl ik dus stil stond en nadacht wat ik moest doen, had de Argentijnse dog ons gezien. Hij bedacht zich geen moment en rende op ons af. Mijn hart sloeg op hol en zat dit keer echt bijna in mijn keel. Ik ben zelf niet zo dol op Argentijnse doggen en al helemaal niet als ze los lopen en op je af komen rennen.

Ik kon geen kant meer op, hij rende dreigend op mijn honden af, deze begonnen als waanzinnige te blaffen tegen de grote hond.
De hond in kwestie gromde en blafte dreigend tegen Donny en Billie.
Het enige wat ik kon doen, was hard roepen tegen de hond, dat hij weg moest gaan, ik stampte hierbij stevig met mijn voeten op de grond. Het maakte geen indruk op hem, hij zette nog een paar passen dichter naar Donny en Billie toe.
De seconden leken een eeuwigheid te duren. Wederom riep ik hard dat de hond weg moest gaan. Ja, wat moet je anders roepen eigenlijk.
Eindelijk hoorde de eigenaar van het beest het geroep en geblaf en hij kwam aanrennen. Hij greep zijn hond in zijn nekvel, en zei dat hij me niet had zien aankomen.
Ik zei geschrokken dat hij zijn hond niet los moest laten lopen. Hij mompelde nogmaals dat hij me niet had zien aankomen. Hij liep weg de hond meesleurend in zijn nekvel.
Ik riep hem achterna dat ik wel die kant ook op moest en of hij die hond vast wilde houden. Hij zei dat hij hem naar binnen deed. Ik bedankte hem. Maar ondertussen stond ik te trillen op mijn benen van de schrik.

Terwijl ik trillend door liep, deed me dit voorval denken aan een soort gelijk verhaal met slechtere afloop. De vrouw zei toen ook tegen de man die zijn hond losliet en haar hond lastig viel, dat hij hem vast moest maken, zij werd toen helemaal in elkaar geslagen, en haar gezicht was bont en blauw. Ik verzette deze gedachte maar toen kwam de volgende gedachte.
Wat moet je in hemelsnaam doen, als zo’n grote hond mijn honden zou hebben gebeten? Of erger nog mij ook? Ik zou echt niet weten wat ik dan zou doen. De hond liep zonder eigenaar op ons af, en ik stond daar met mijn eigen 2 honden in het nauw gedreven.
Ook deze gedachte probeerde ik van me af te gooien, maar dat kostte me veel moeite.

Thuis aangekomen, was ik alleen, dus ik kon mijn verhaal niet kwijt, ik nam een bak koffie en een peuk ,en zat wat verdwaasd voor me uit te kijken op de bank.
Pfff wat een dag zeg.

Het weer begint een beetje voorspelbaar te worden, zodra de stoepen een dag of 2 schoon zijn, en je weer heerlijk ontspannen buiten kunt lopen zonder bang te hoeven zijn dat je onderuit gaat, ligt er de volgende ochtend weer een pak sneeuw.

De sneeuwbal in de tuin was gisteren behoorlijk gekrompen door de dooi en de regen. Daar lag de sneeuwbal moederziel alleen in het groene gras.

Een raar gezicht, dat vond waarschijnlijk Koning winter ook, dus hij zorgde dat het plaatje weer compleet werd om naar te kijken.

De honden hadden weer dolle pret buiten, en Billie rent elke keer als een dwaze hond de tuin door. Heerlijk vind het beest het. Hij krijgt er maar geen genoeg van. En elke keer moet ik vreselijk om hem lachen, hoe zijn snoet onder het sneeuw zit. Het lijkt erop dat hij dit express doet, hij vind het heerlijk die sneeuw op zijn toetje.

Donny en Billie hebben buiten flink gespeeld. Mijn verhalen worden een beetje afgezaagd, maar oh… ik kan uren naar de honden kijken en glimlachend zie ik alles tegemoet.

Op deze manier is de winter wel een stuk aangenamer moet ik zeggen. Ik lach zoveel om die gekke honden.
Kijk natuurlijk ben ik het zat, maar het gedrag van de honden maakt zoveel goed, begrijp je?

Ik heb me rot gelachen. Billie durfde van de week niet op de grote sneeuwbal te springen. Karin maakte er een grapje van, door te zeggen, leg er een sinaasappel op.
Zo gezegd zo gedaan. Ik pakte de sinaasappel en Billie rende me gelijk achterna de tuin in. Hij was door het dolle heen, ik legde de welbegeerde sinaasappel op de sneeuwbal, en voorzichtig probeerde Billie met zijn poot zijn favoriete stuk fruit te pakken.

Dit lukte hem, de sinaasappel rolde van de sneeuwbal af, en Billie rende de hele tuin rond met de sinaasappel in zijn bekkie. Ik probeerde hem af te pakken, maar daar maakte Billie natuurlijk juist een spel van, en sjeesde telkens snel langs me heen.

Pak me dan.

Na enige tijd had ik de sinaasappel te pakken, en legde hem weer op de sneeuwbal. Zonder twijfel, sprong Billie boven op de sneeuwbal, zat even triomfantelijk te kijken, zo van: oh jee, ik heb het echt gedaan, ik sta boven op die grote bal.

Toen pakte hij de sinaasappel in zijn bek, en sprong er van af.
Hij werd natuurlijk gelijk beloond, want de sinaasappel werd geschild en opgepeuzeld door ons beiden.

En zo heeft Billie op een speelse manier op de sneeuwbal leren springen, hahahaha..

Karin, bedankt voor je leuke idee.

De jongens zijn weer verwend, want er ligt weer sneeuw. Oh, wat waren ze weer blij zeg. Voor mijzelf hoeft het echt niet meer, maar ik geniet volop van Donny en Billie. Dit keer maakten we een grote sneeuwbal voor ze om te zien of ze dit leuk vonden.
Nou… dat sloeg enorm in, dit keer niet zozeer bij Billie, want die vond het toch wel een beetje eng om erop te staan, maar Donny vond het prachtig. Hij sprong telkens op de grote sneeuwbal, en ging parmantig zitten kijken, en keek echt zo van:” zien jullie mij zitten?? ik zit me hier prima hoor”.

Billie had wel bewondering voor zijn oudere broer, en keek toe hoe Donny telkens zonder enige moeite op de bal sprong.

Het spelen tijdens het uitlaten duurt nu ook weer langer en Donny laat echt zien hoe hij van de witte wereld geniet.