Donny vertelt:

Een paar weken geleden is het alweer dat vrouwtje ons ergens mee naar toe nam. Ze had al een aantal weken iets raars in de tuin staan, en soms ging zij er op staan. Ik vond het wel spannend en was niet bang voor dat ding.

Die bewuste dag kwamen er nog meer honden, en nog meer van die rare dingen. Wat was het geval?
Dat rare ding noemen ze een step, en het was de bedoeling dat wij Billie en ikke, met vrouwtje gingen steppen. Nou ja.. vrouwtje moest steppen en wij mochten ernaast mee rennen.
Die dag kreeg vrouwtje en die andere mensen les van een meneer. Eerst gingen de baasjes alleen met die meneer een stukje steppen, en later mochten wij meedoen.

Ik vond het reuze leuk en wist meteen wat de bedoeling was.
Billie die stumperd,die was natuurlijk weer bang voor de step. Wat een angsthaas is die broer toch van me. Hij trok uit volle macht, maar niet om lekker mee te steppen natuurlijk, neeheeee… hij trok juist van de step weg. Wat een sukkel eerste klas is dat toch. Ik heb nog nooit zo’n bange poeperd als hem gezien, wat een watje is het toch.

De meneer vond het beter dat vrouwtje met 2 honden tegelijk ging steppen, zodat die angsthaas zich een beetje aan mij kon optrekken, en kon zien, hoe goed ik het deed.
Tjaa…. ik deed het immers ook heel erg goed, al zeg ik het zelf.

Dus zo gezegd zo gedaan. Er werden 2 stangen aan de step bevestigd en zo konden we elk aan 1 kant mee rennen met vrouwtje. Ik sprak Billie toe, en zei hem dat ie goed naar mij moest kijken, en dat hij niet meer bang hoefde te zijn. Ik zei tegen hem, dat het juist leuk was, dat ie kon rennen, en zijn energie kwijt kon. ik kletste maar wat, om hem moed in te spreken. En?? het werkte, jawel… na enige twijfeling begon die angsthaas te rennen. Ik riep:”Goed zo jongen, zie je wel dat het gaaf is?”

Hij knikte, en ik zag aan hem dat ie het leuk vond.
Vrouwtje kan niet zo lang steppen, dus we deden een klein stukkie, maar het was genoeg, Billie en ik, vonden het heerlijk om even te kunnen rennen, en vrouwtje? die hoefde bijna niet meer te steppen, want het ging razend snel toen wij zo hard renden. We trokken haar gewoon voort. Gaaf he??

Donny vertelt:

Vrouwtje bracht iets voor ons mee vandaag, het is goed voor jullie tanden en kiezen vertelde ze ons.
“Nou, kom maar op” dacht ik, en ik sprong tegen haar aan, want wat ze in haar handen had rook heerlijk.
Ze gaf het ons, en “ohhhhhhh…. jammie jammie… wat ruikt dat lekker” dacht ik.

Het rook zo lekker dat ik van gekkigheid niet wist wat ik ermee moest doen, dus ik rende de kamer rond met het lekkere bot (het was eigenlijk een vers stuk runderkophuid, maar ik noem het voor het gemak maar een bot) in mijn bekkie. Ik wilde het verstoppen, maar wist niet waar.
Zachtjes begon ik van opwinding te piepen, “help me toch vrouwtje, ik zoek een veilig plekkie om hem te verstoppen”, piepte ik.

Billie begon meteen aan het lekkers te knagen.
Ik liep naar de tuin, en begon te graven en te graven…
ik legde het lekkere bot veilig in een kuil, en ik maakte het gat weer dicht met mijn koppie. “Zooooooo…. die ligt daar veilig”.

Ik ging er bij zitten kijken, werd er moe van, en ging maar liggen kijken. Mmmmm…dacht ik…. “ik ruik het nog”… dus ik besloot hem maar weer op te graven. Ik liep er mee in het gras. Hij was nu extra lekker omdat er aarde op zat. Ik wist opeens wat ik ermee moest doen. “Ja… sukkeltje”, dacht ik. Het is gewoon om op te eten. Dus nu lig ik al een poosje in het gras aan mijn botje te peuzelen.

Vrouwtje, wilde foto’s maken, maar helaas de batterijen waren leeg, dus dit keer geen spannende foto’s,van mijn graafwerkzaamheden. Beetje jammer weer vrouwtje..hahaha

Billie vertelt:

Afgelopen maandag was het zover, ik moest naar de tandarts.
Ik kreeg die ochtend niets te eten, ik begreep er niets van. Ik had honger, maar ik werd vrijwel meteen na het uitlaten in de auto gezet en ik ging alleen mee.
Donny begreep er niets van, die bleef alleen thuis achter. Hij zat voor het raam te kijken hoe wij wegreden.

Bij de dokter aangekomen werd ik op de tafel gezet en ik kreeg een prik in mijn kont. Het deed niet echt zeer, maar een paar minuten later voelde ik me een beetje raar worden.
Wij mochten in een andere spreekkamer zitten zodat de prik zijn werk kon doen.

Vrouwtje kreeg koffie, en ging op de grond zitten. Ik liep wat heen en weer, maar opeens ging dat niet meer zo makkelijk, mijn achterlijf wankelde en ik kreeg opeens zoveel slaap joh.
Vrouwtje nam me in haar armen, en ik ging liggen, en toen viel ik in slaap. Ik hoorde alles, maar ik was te moe om te reageren.

Na een paar minuten werd ik op de tafel getild, ik voelde hoe ze mijn poot kaal schoren, maar ik was te moe en te slaperig om te reageren. Ze brachten een waakinfuus aan. En toen gaf vrouwtje mij een kus en ze ging weg, ik keek haar nog even na, maar sloot toen mijn oogjes maar.

Na een paar uur kwam vrouwtje mij weer ophalen, ik lag in een kooitje wat te suffen, ik kon niet echt lopen, ik viel steeds om. Mijn oogjes stonden waterig, en ik werd door vrouwtje opgetild en meegenomen in de auto op weg naar huis.

Mijn haaktand had de tandarts laten zitten, ze heeft er een stukje afgeveild, en nu prikt de tand niet meer in mijn tandvlees. Hij valt nog wel achter mijn bovenste haaktand. Maar ik heb tenminste geen ouwe mannetjes bekkie zonder tand.
De tandarts heeft meteen mijn gebit schoongemaakt, en nu heb ik weer mooie witte tanden en kiezen.

Eenmaal thuis kwam Donny meteen naar me toe, hij snuffelde me overal. Ik werd in een dekentje gelegd, en Donny was zo bezorgd dat hij naast me op de grond op de deken ging liggen met zijn koppie op mijn rug. Dat vond ik wel prettig hoor. Hij waakte over me, en was heel lief voor me.

Toen kwam opeens vrouwtje erachter dat de branule ( het ding waar het infuus ingaat) nog in mijn pootje zat. Dus ik werd weer opgetild in een deken gewikkeld en we gingen weer de auto in. Nu snapte Donny er helemaal niets meer van. Ik ook niet, maar ik was nog zo vreselijk moe en slaperig. Dus ik liet het maar gaan allemaal.

We gingen terug naar de dierenarts, en nadat de branule verwijderd was kregen we honderd keer excuses voor de gemaakte fout. Ja daar heb ik wat aan zeg, ze deden me pijn, en ik spartelde flink tegen, hoe moe ik ook was.

De rest van de dag heb ik geslapen, wilde niet naar buiten, ja een klein plasje en toen weer snel terug naar binnen.
Tegen de avond knapte ik wat op, en at wat. Niet gedronken, daar had ik geen trek in. Vrouwtje nam mij later op de avond nog even mee op straatje, maar ik wilde niet ver lopen. Dus we gingen weer lekker naar huis.

De volgende dag voelde ik me weer kiplekker, heb nergens geen last meer van. Eet, drink en speel weer als vanouds, ga weer lekker mee op straatje.
Ik heb antibiotica ingespoten gekregen voor mijn tandvlees.
Ik voel me gelukkig gewoon weer goed, en weet je wat? Ik heb nu vaak mijn bekkie gewoon dicht, het doet geen pijn meer als ik hem dicht heb, de tand boort niet meer in mijn tandvlees. Wat een genot zeg.
Bedankt vrouwtje en tandarts. Ik voel me weer toppie.

Billie vertelt:

Nou vandaag was het dan zo ver, ik moest naar de tandarts, ik zag die mevrouw en ik begon meteen tegen haar te blaffen en brommen. Dit is mijn manier om haar te zeggen dat ze van me af moet blijven, en vooral niet te dicht bij me te moeten komen. Pfff…. al dat gedoe aan mijn lijf wil ik niet. ga weg jij..bromde ik.

Ze was slim en gaf me heerlijke brokjes, jammie lekker, dus die at ik natuurlijk op.
Maar… ze mocht niet in mijn bekkie kijken. Uiteindelijk lukte het vrouwtje om mijn lipje op te trekken zodat de tandarts naar mijn haaktand kon kijken, tjaa… foute boel, ook mijn tandvlees in mijn bovenkaak zag er niet mooi uit, dus de tandarts zag meteen dat mijn haaktand die naar binnen is gegroeid in mijn tandvlees zit te porren.
De foto’s hieronder zijn van mij zelf en je kunt zien hoe mijn tandvlees is aangedaan.

De foto hieronder zie je hoe de haaktand moet zitten.

Ik moet maandag onder narcose.. dan worden er foto’s van mijn tanden en kiezen gemaakt, want de tandarts wil de oorzaak weten waarom het fout is gegaan met mijn haaktand. Ze wil weten of de rest goed staat of dat er meer misgroeiingen zijn in mijn kaak.

Ze wilt proberen mijn haaktand te redden, dus als het kan gaat ze er een stukje vanaf veilen. Maar dat hangt van een heleboel ingewikkelde dingetjes af. Lukt dit niet, dan wordt mijn tand eruit gehaald, mijn snijtanden zullen niet gaan wijken door het ontstane gaatje.
Een beugel is dus van de baan gelukkig. Ik moet er ook niet aan denken hoor, zo’n raar ding in mijn bekkie.

Vrouwtje is al helemaal nerveus voor maandagochtend. Ik snap niet waarom, want ik ga gewoon lekker een paar uurtjes slapen, en als ik wakker wordt is alles voorbij en mag vrouwtje mij weer komen halen. Ik ga gewoon een paar uurtjes uit logeren zeg maar, niets aan toch? Ik ben immers een grote knul.

Billie vertelt:

Vrouwtje was gisteren mijn tandjes aan het bekijken, ze zag iets vreemd.. mijn tandvlees naast mijn boven haaktand zag er niet lekker uit, ze keek verder, en dacht eerst dat ik een tand verloren was. Nee… das gelukkig niet het geval.
Ze bekeek mijn ondergebit, en zag iets merkwaardigs. Mijn onderhaaktand staat achter mijn bovengebit. Ze inspecteerde de andere kant, die haaktand zit er keurig voor.
Ze keek of de afwijkende tand ook scheef stond, maar het tandje lijkt keurig recht te staan.
Vrouwtje kreeg het warm, de alarmbellen begonnen te rinkelen. Dit kan niet goed zijn. Dus besloot ze de dierenarts te bellen en heeft haar ontdekking uitgelegd.

Je raadt het al, ik moet natuurlijk komen, ik Billie van bijna 3 jaar moet naar de tandarts, weet niet wat het is, maar mijn gevoel zegt, dat het niet leuk gaat worden.

Nu kan het zijn dat mijn melkhaaktandje te lang heeft gezeten, waardoor mijn volwassen haaktand een afwijkende stand heeft gekregen. Dat kan wel kloppen want ze had destijds al een afspraak met de dokter om mijn melkhaaktandje te laten trekken, maar gelukkig viel die er een dag voor de operatie toch uit.

Verder is het haar nooit opgevallen dat mijn tand zo raar staat. Dus is het iets van de laatste tijd of was het al die tijd al.

De tandarts bekijkt of ik er veel last van heb, er zijn 2 opties, de haaktand moet eruit, of ik krijg een beugeltje. Hahahahahaha…. geen idee wat het is,,, maar ik hoorde vrouwtje hard lachen, dus het zal wel grappig zijn.

Mijn vrouwtje denkt alleen dat een beugeltje wel heel veel centjes gaan kosten, dus ze wacht het bezoekje even af, voor ze iets beslist.

Ik laat je wat plaatjes zien hoe de haaktand moet zitten en hoe het bij mij zit.
En hoe een beugeltje eruit ziet.

Billie vertelt:

Ik heb een geweldig bijbaantje, de tuin stond er de afgelopen maanden wat troosteloos bij vond ik. Vrouwtje had wel haar best gedaan om de tuin winterklaar te maken, maar het kon toch wel wat beter dacht ik.
Dus ik heb me de afgelopen maanden prima vermaakt in de tuin.
Eerst kon ik me helemaal uitleven met al de blaadjes die van de bomen afvielen en in de tuin waaiden. Ik leek wel een bladzuiger. Elke dag liet ik me die mooie blaadjes prima smaken. ik peuzelde en peuzelde.

Soms werd het me wat teveel, en kon ik het niet meer bijhouden, en kwam vrouwtje me helpen. Ze veegde dan al de blaadjes bij elkaar, en gooide ze in een emmer. Ik stond natuurlijk met mijn neus boven die emmer, om toe te zien, of ze niet de lekkerste blaadjes voor mijn neus wegkaapte. Soms haalde ik er weer een paar uit, want de tuin moest natuurlijk niet al te netjes worden.

Daarna kwam er een periode van sneeuw, en kon ik even niets doen in de tuin, ja spelen natuurlijk in de sneeuw, want daar ben ik echt dol op. Weet je wat leuk was? Als je in de sneeuw ging plassen, je zag dan opeens dat de witte sneeuw een ander kleurtje kreeg. Lache man, maar ik dacht dan wel: Oeps, dat moet ik gauw verbergen, dus ging ik met mijn koppie de plas begraven. haha..en een lol dat ik had joh.

Nu is de sneeuw weer weg, maar er valt echt nog genoeg te doen in de tuin. Er staan plantjes in, die in de herfst hun blad verliezen, en dan staan daar zulke zielig takkies.. zonder blad. Nheh.. dat is geen gezicht toch? Dus trek ik die zielige takkies er uit. Op zich prima, kan ik er wat aan doen, dat er aan die zielige takkies ook nog een worteltje hangt? Vrouwtje niet blij… pakt alles van me af, en zegt dat ik dat niet meer mag doen. Snap niet waarom hoor.

Van de week, zag ze steeds een polletje plant in het gras liggen, en ikke kreeg de schuld. ‘k had helemaal niets gedaan. Maar ze was niet aardig tegen me, poeh.
Toen ze op een ochtend alles weer had schoongemaakt, en ik niet meer in de tuin was geweest, ging ze ‘s middags naar de tuin, en zag ze dat er van dat polletje niets meer over was. Het lag overal, behalve waar het hoorde te staan.
Nu kon ze mij de schuld niet meer geven, en ze wist toen dat er nog een tuinhulpje was. Er was een poes aan het graven geweest, en ik kreeg al die tijd de schuld. Zeg nou zelf, das toch niet echt eerlijk van haar he?

Maar afijn, de tuin is nu helemaal schoon, maar ik weet zeker dat ik nog wel ergens een stukje vind om vrouwtje te helpen met tuinieren.

Donny en Billie vertellen:

Vrouwtje is wat afwezig de laatste paar dagen, ze zit vaak achter haar computertje en zit maar te kijken en te kijken. Ons ziet ze amper nog staan.
En het ergste van alles is, dat ze onze foto die altijd op het buroblad staat heeft veranderd. Er staat nu een klein frutseltje op.
Een klein meissie, oke oke.. ze is een beauty, echt waar. Maar om ons nu zomaar te verbannen van het buroblad, vinden we niet echt leuk van haar.

Ze is verliefd op een lief klein tibetaans meisje.

Ze wil graag nog een hondje, maar…. dat gaat niet door, want ons andere baasje wil daar niets van weten.
Donny: “Nu hoeft het voor mij ook niet hoor eerlijk gezegd.”
Billie: ” Nou van mij mag dat kleine lieve ding komen hoor, jij hebt altijd wat te zeuren Donny. Is toch leuk, kan ik tenminste lekker ravotten met haar. Ikke stem voor “.
Donny: “Ach die verliefdheid gaat wel weer over, en straks zal zij onze foto weer op het buroblad gaan zetten, laat haar maar even gaan”.

Billie vertelt:

Gisteren kreeg vrouwtje een email, helemaal uit Tjechië. Nu krijgt ze wel vaker mails, maar deze was speciaal.

De mail ging over mij,(Billie) Er is daar in dat land een mevrouw die hondjes van mijn ras, laat vrijen zodat zij babietjes krijgt, en die kan zij dan weer verkopen, ze noemen zo iemand geloof ik fukster. Zij vind mij zo mooi en mijn stamboom zo goed, dat ze mij heel graag volgende maand wil ontmoeten om mij voor te stellen aan haar teefje. Ze wil dat haar teefje kindjes krijgt van mij. Nou man toen vrouwtje mij dat vertelde was ik meteen één en al oor, vertel, vertel, riep ik.. Hoe ziet ze eruit??

Vrouwtje, opende de website van die fukster, en zocht het teefje waar het om gaat. Ze liet me de foto zien van mijn toekomstige vriendin. Whowww………. wat een kanjer… Prachtige lange zwarte haren, en mooi koppie. Ik riep: oh mag het vrouwtje, maghetmaghetmaghet??

Vrouwtje heeft er lang over gesproken thuis, maar ze durft het niet, nou ja zeg. Zij hoeft toch niets te durven, ik moet toch kennis maken met mijn meissie?
Maar nee, ze heeft gehoord dat ik misschien van karakter ga veranderen, dat ik een haantje kan gaan worden, een machootje. En dat wil ze niet. Ze is bang dat ik dan ruzie ga maken met Donny.

Ik zeuren, ah toe nou, toe nou.. Ik wil haar zien.
Vrouwtje is heel erg trots dat ik via het internet ben uitgezocht, maar ze doet het niet. Stom vrouwtje. Ze zei: Ik koop wel een opblaashondje voor je.

Vrouwtje vind mij heel lief en houdt heel veel van mij, maar wil dat ik blijf zoals ik ben, en Donny ook.

De mooiste dag van 2010,
was dat ik jou weer heb kunnen zien.
Het was zo fijn om met je te kunnen praten,
ook zag ik jouw stramme ledematen.
Wat heeft de tijd veel met jou gedaan,
je bent zo erg achteruit gegaan.
Jouw leeftijd bracht je vele kwalen,
oh wat zul je daarvan balen.

Ik ben zo blij dat ik jou zag,
al was het maar voor die ene dag.
We hebben elkaar alles kunnen vertellen,
zonder daar een oordeel over te vellen.
Nu weet je hoe ik over de dingen denk,
en jouw daarom minder aandacht schenk.
Gelukkig begreep je mijn gevoel,
en snapt precies wat ik bedoel.

Ik hoef geen onuitgesproken woorden meer mee te dragen,
geen nare gevoelens meer die aan mij zouden blijven knagen.
Wat ik heel fijn vond, was jouw oude hand in die van mij,
en de kusjes die we elkaar gaven, het maakte me zo blij.
Ik zag hoe je ogen daarvan begonnen te stralen,
die emotie kan niemand van mij weghalen.
De blik in je ogen zal ik nooit meer vergeten,
ze zeiden: ik hou ook van jou, dat mag je best wel weten.

Donny en ik wensen iedereen een heel gelukkig 2011 toe.

Met veel leesplezier want vrouwtjes goede voornemen is om weer wat meer te gaan schrijven in ons dagboek. We begrijpen dat zij er niet altijd zin in heeft, maar we hebben best veel leuke dingen meegemaakt de afgelopen 2 maanden.

Zo heb ik ( Billie voor het eerst de zee gezien, oh man ik vond het helemaal te gek, al dat zand waar je heerlijk in kon rennen en spelen. Donny stond tegen de golven te blaffen, die vond hij reuze leuk, ik vond het een beetje griezelig, want het maakte heel veel lawaai. Maar voor de rest heb ik me prima vermaakt, en hoop dat wij er nog heel vaak naar toe gaan.

Vrouwtje heeft mijn haartjes voor mijn ogen weggeknipt, ik kreeg zoveel haar en dat werd zo zwaar, dat zelfs een elastiekje niet meer bleef zitten. Nu heb ik een lekker punkkoppie zegt ze. Eigenlijk is mijn hele koppie zowat kort geknipt, maar ik vind het niet erg hoor, eg nie… ik zie nu veel beter, en hoef geen strikkie of elastiekje meer in.

Verder ben ik weer een man. Ja de chemische castratie is nu helemaal uitgewerkt. Ik merk het aan alles. Mijn vrouwtje heeft alvast een babyrompertje voor mij gekocht, voor het geval ze me definitief laat castreren. Ik mag af en toe in mijn nieuwe pakkie lopen om te wennen, nhah.. ik hoef niet te wennen, want ik vind het heerlijk om in te lopen. Het zit lekker om mijn lijfje en ik voel me er prima in.

Verder hebben Donny en ik ons weer prima vermaakt in de sneeuw. Man man.. wat een lol had ik toch. Ik leek wel een bulldozer zei vrouwtje, ik schepte al het sneeuw weg met mijn koppie. Heerlijk…
Maar wat wij niet zo leuk vonden waren die grote sneeuw en ijsballen op onze poten en buik. Dat deed zeer, en die rare ballen bleven ook onder mijn voetjes kleven, zodat ik niet meer kon lopen. Nee dat was eg nie leuk.

Nu is alles weer weg, vrouwtje vindt dat helemaal niet erug, maar ikke? ik wil weer sneeuw…

Verder hebben we het druk gehad, met van alles en nog wat.
We hebben ook nog een poesje in huis gehad, die hadden mijn baasjes ziek op straat gevonden. Dus die kwam hier even logeren. Donny was heel lief voor het poesje, ik vond het een beetje vreemd, want ik mocht hem niet opjagen, en ook niet tegen blaffen. Dus ik deed ook maar mijn best om lief tegen dat beestje te zijn.

Het grootste nieuws is eigenlijk dat opa hier is geweest. Vrouwtje was zo blij joh… opa ook… ze konden elkaar eindelijk weer knuffelen en ze zaten veel te praten, ze hebben elkaar veel verteld, en vrouwtje kon hem vertellen wat ze zo graag wilde, dit was erg belangrijk voor vrouwtje. Ook zaten ze elkaar steeds kusjes te geven. Opa is al heel oud, vandaag werd hij al 88 jaar. En ze hadden elkaar al heel lang niet gezien. Opa loopt raar, en vrouwtje moest hem telkens ondersteuen, dat vond ik vreemd. Maar ik vond hem reuze lief, hij gaf me stiekem stukjes te eten. Dus ik bleef heel lief steeds bij hem zitten en liggen, haha..

Nou dit was in vogelvlucht wat wij hebben meegemaakt de afgelopen 2 maanden, natuurlijk hebben wij nog veel meer te vertellen, maar ik ben moe en wil naar bedje toe. Donny ligt ook al te slapen, dus fooks… ik ga ook maar.. We spreken jullie snel weer ok?